Almanya, Avrupa Birliği Konseyi Başkanlığı’nı Devraldı |Sebastian RAVE

Views 63
Okuma Süresi6 Dakika, 7 Saniye

Haydut Baron, kendisini parçalarken hırsızlar çetesinin idaresini devralır

Sebastian Rave, Sozialistische Alternative – ISA Almanya

Ekonomik güç merkezinin Avrupa Birliği Konseyi başkanlığını devralma sırası küresel ve Avrupa kapitalizminin en büyük krizi ortaya çıkmaktayken geldi. Alman hükümeti AB’nin, konseylerinin ve komitelerinin toplantılarına başkanlık edecek ve uluslararası düzeyde AB’yi temsil edecek. 2010 Euro krizini gölgede bırakacak olan halihazırda baş gösteren krizin boyutu göz önüne alındığında bu, zorlu bir görev olacak.

Rotasyon kuralına göre olan konsey başkanlığının tarafsız olması gerekiyor, ancak elbette bu pozisyonu kim elinde tutarsa, çeşitli ‘özel çıkarların’ baskısına maruz kalıyor. Kapitalist sınıflar ve onların lobicileri her zaman seslerinin duyulmalarını sağlayacaklar. Alman otomobil veya ilaç endüstrisinin devleri, dokunaçlarının tüm siyasi makamlara ulaşmasını sağlayacak. Düşünce kuruluşları (think-tanks) ve medyası şeker kaplı taleplerini dayatıyor. Süddeutsche Zeitung, Süddeutsche Zeitung, iklime verdiği zarardan bağımsız olarak “kendi” çelik endüstrisini dış rekabetten korumaya hevesli bir Alman federal ekonomi bakanının talebini “Çelik sektöründe eşit bir oyun alanı garanti etmelidir” şeklinde aktarıyor.

Buna karşılık, altyapıda iyileştirme talep eden endüstrinin bu bölümleri, “dijital bir geleceğe yönelik birleşik bir strateji ” çağrısında bulunuyor . Ama burası, daralan pazarlar için mücadelede artan emperyalistler arası gerilimlerin ve özellikle ABD ile Çin arasında gelişen Soğuk Savaşın bedelini aldığı yerdir. Avrupa Komisyonu, Ocak ayında Huawei’nin katılımına temkinli bir yeşil ışık yakmasına rağmen, süper hızlı 5G ağını Çinliler olmadan inşa etme talepleri giderek artıyor. Alman Sanayi Federasyonu (BDI), “iklim ve müşteri koruma tartışmalarına endüstriyel rekabet perspektifini getirmek” istiyor – başka bir deyişle, bu, kârdan daha fazla, doğanın ve insanların ihtiyaçlarından daha az konuşmak demek anlamına geliyor.

Hatta Mart ayında, Avrupa Komisyonu, Avrupa’daki sanayinin “yeniden yerelleştirme” ihtiyacını tartıştı ve bu da ancak her türden kapitalistin vergileri, ücretleri ve tüketiciyi koruma standartlarını düşürerek “bürokrasiyi azaltma” çağrılarıyla karşılanabilecek, devam eden küreselleşmenin geriye döndürülmesi eğilimini yansıtıyor.

Artan istikrarsızlık

En ciddi kapitalistlerin ve onların kurumlarının temel korkusu Avrupa’nın istikrarı olsa da temel talepleri “Avrupa uyumunu” korumaktır. Özellikle Alman kapitalistleri, mallarının geniş Avrupa pazarına aktığı açık sınırlara bağlıdır. Gelişmiş bir düşük ücret sektörü ile yüksek üretkenliğin birleşimi, Avrupalı ​​rakiplerinin çoğunu geride bırakarak dünya çapında en büyük ihracat ülkelerinden biri haline gelmelerini sağladı. Almanya’nın 2019’daki dış ticaret fazlası, 254 Milyar Dolar değerindeydi – 421 Milyar Dolarla Çin’den sonra ikinci sırada.

Almanya’nın ihracatının yarısından fazlası diğer AB üyelerine gidiyor, bu da AB’nin ülke ekonomisi için neden bu kadar önemli olduğunu açıklıyor. Ama aynı zamanda AB içindeki temel çelişkilerden birini de açıklıyor: Bir ülkenin ticaret fazlası, diğerinin ticaret açığı, diğer bir deyişle servet, diğer AB üyelerinden Almanya’ya günlük olarak aktarılıyor. Brexit’ten önce, İngiltere en yüksek ticaret açığına sahipti, bu muhtemelen Britanya kapitalist sınıfının en azından bir kısmının AB’yi terk etmekte sorun olmadığını açıklıyordu. Onu Fransa, Yunanistan ve Portekiz izledi. Ortak bir para biriminin sıkı çerçevesi içinde ulusal sanayiler arasındaki eşitsizlik, AB içindeki olası çatışmaların bir garantisidir. Bu, pandeminin körüklediği, gerçekten varoluşsal bir krize dönüşmekte olan kapitalizmin mevcut krizinden önceydi.

Artan dengesizlikler

Ekonomistler, Fransa’nın krizden daha fazla etkileneceğini ve toparlanmasının Almanya’dan daha uzun süreceğini ve bunun da iki ülke arasında genişleyen bir uçurumla sonuçlanacağını tahmin ediyor. Ekonomik olarak Fransa, İtalya’ya Almanya’dan daha yakın olabilir, ancak İtalya başka hiçbir Avrupa ülkesinin olmadığı gibi krizden etkilenmiştir. Sanayi üretimi 17 aydır art arda düşüyor ve Nisan ayında Covid kilitlenmesinin zirvesinde % 43 oranında büyük bir düşüş yaşadı, AB’nin üçüncü en büyük ekonomisinin kendisini çok yakında toparlanamayacağı bir ekonomik felaket.

Avrupa hükümetleri, krizi para yığınları içinde boğmak için çaresiz girişimlerinde – 2,4 trilyon Euro Avrupa düzeyinde seferber ediliyor – daha fazla çelişkiye zemin hazırlıyor. Vergi gelirleri düşerken devasa yatırım programları uygulanıyor. 2008’deki büyük durgunluk ve onu takip eden euro krizi, borç seviyelerinin tarihi zirvelere çıktığını gördü, ancak bunlar, şu anda inşa edilen yeni devasa borç dağları tarafından cüce kalacaktır. Kriz öncesi GSYH’nin % 84’ü olan Euro Bölgesi’nin ortalama borç seviyesinin % 112’ye yükseleceği tahmin ediliyor. Brüksel merkezli düşünce kuruluşu ‘Bruegel’, kriz öncesinde borç oranı % 134 olan İtalya’nın şaşırtıcı bir şekilde % 189 ile sonuçlanabileceğini söylüyor. Bu, Avro Bölgesi üyeleri için borç oranını GSYİH’nın % 60’ına sınırlayan Maastricht istikrar paktını tamamen küçük düşürecektir.

Ölüleri diriltmek

Kararlaştırılan Avrupa Kurtarma Fonu, ölüleri diriltme girişimidir. Tarihinde ilk defa, Avrupa Birliği borçlanacak. 500 milyar Euro hibe olarak üye ülkelere dağıtılacak, 250 milyar Euro kredi olarak aktarılacak. Bunun en büyük payı olan 209 milyar Euro, pandemiden önce bile büyük bir belada olan çürümüş bankacılık sistemini kurtarmak için İtalya’ya gidecek. En azından plan bu, nasıl işlediği başka bir soru. En iyi durum senaryosu biraz zaman kazanmak olacaktır.

Bu arada, canavarın, yani Almanya’nın göbeğindeki bankacılık sistemi endişeye neden oluyor. Wirecard’ın iflası, düzenleyici makamlardan maliye bakanı SPD’nin (Almanya Sosyaldemokrat Partisi) başrol oyuncusu Olaf Scholz’a kadar uzanan skandallı, ancak hiçbir şekilde şaşırtıcı olmayan bir yolsuzluk ağına yol açtı. Ancak Wirecard, ufukta beliren dev bir dalganın habercisi olacaktır. Alman bankacılığının Titan’ı Deutsche Bank, 18.000 personeli işten çıkarıyor. Hisse senedi değeri, beş yıl öncesinin yalnızca üçte biri.

Alman ekonomisinin yapısı için daha da önemli olan, ortak tasarruf bankası Sparkassen ve kooperatif bankası Volksbanken’dir. Kilitlenme (sokağa çıkma önlemleri) krizinden en çok zarar gören küçük burjuvazinin, küçük esnafların, barların ve restoranların muazzam borçlarını elinde tutuyorlar. Şu anda, yüzeyin altında büyük bir iflas dalgası oluşuyor. Yakın zamanda masraflarını ödeyemeyen veya kredilerini geri ödeyemeyen şirketler, Covid krizi sırasında iflas ilan etmekten muaf tutuluyor. Bu kural Eylül ayında kaldırıldığında, bu zombi şirketlerin hepsi bir anda temerrüde düşebilir. Hükümetin çözümü, düzenlemeyi Aralık ayına kadar uzatarak yaşamlarını yapay olarak uzatmak. Ancak, sistemlerinin yapısal bir kriz içinde olduğu göz önüne alındığında, sadece başarısız olamayacak kadar büyük değil, aynı zamanda kurtarılamayacak kadar büyük bankalarla ne yapacakları hakkında hiçbir fikirleri yok.

Popüler memnuniyetsizlik

Bir çalışma, nüfusun % 46’sının sorumluluklarını yerine getirmediğini söyleyerek AB’den memnun olmadığını gösteriyor. Yalnızca % 19’u AB’nin salgın sırasında önemli olduğuna inanıyor. İlginçtir ki, % 63’lük çoğunluk salgının daha fazla Avrupa işbirliği ihtiyacını gösterdiğini söylüyor. Kapitalizm çerçevesinde ve onun ulus devletler arasındaki çelişkilerin üstesinden gelmesi imkansız olan bir şey. Bir yandan ortak Avrupa borçlarının üstlenilmesini engellemeye çalışan “tutumlu dörtlü” – Hollanda, Avusturya, Danimarka ve İsveç – diğer yandan İspanya veya İtalya gibi krizin hüküm sürdüğü ülkeler arasındaki farklı çıkarlar, Avrupa uyumunun yüzeyinin altındaki derin çelişkileri gösteriyorlar.

Alman Anayasa Mahkemesi’nin Avrupa Merkez Bankası’nın tahvil alım programına yönelik kararı bunun bir yansımasıdır. Mahkeme birkaç “finans uzmanını” yani tanık olarak, Alman bankaları ve sigorta şirketleri tarafından verilen Alman tasarruflarının ve dış kredilerin değerini potansiyel olarak azaltacak enflasyona yol açacağını iddia ettikleri Avrupa niceliksel genişleme programına karşı tanık olarak konuşan lobicileri dinledi. Mahkeme, tahvil satın alma programının Alman anayasasını kısmen ihlal ettiğine karar verdi. Bunu yaparak, Avrupa Adalet Divanı’nın ulusal mahkemelerden üstün olması gereken üstünlüğünü sorguladılar. Şimdi Almanya Federal Bankası, Avrupa Komisyonu’nun programın zararsız olduğu açıklamasını kabul etti, ancak bu hayati çelişki bir kez daha gözle görülür şekilde şişkin olan halının altına süpürülüyor.

Ölüm dışında hiçbir şeyin kesin olduğu söylenemez. Ancak Avrupa Birliği’nin ne kadar süre veya hangi biçimde hayatta kalacağını tahmin etmek zor. İç çelişkileriyle parçalanma eğilimi, bir grup soyguncunun bir krizde birbirine yapışma eğilimi ile dengelenir, elde edebilecekleri ganimet paylaşmaya yettiği sürece yapacaklardır. Almanya, Haydut Baron, gelirin giderlerden daha yüksek olmasını sağlamak için bilançoya bakarken grubu olabildiğince uzun süre bir arada tutmaya çalışacak. Bu, Avrupa’nın kapitalizm altında elde edebileceği maksimum birliktir. Veya Lenin’in dediği gibi: “Emperyalizmin ekonomik koşulları açısından, kapitalizm altında bir Avrupa Birleşik Devletleri, ya imkansızdır ya da gericidir.”

21 Eylül 2020

ISA

sozialismus.info

Bizimle İletişime Geç!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.